Kanina nagpost ako kung gano ako tinatamad. At sa ngayon, naka-isang page palang ako sa mga virus na kelangan aralin. Tinatamad parin ako. At tulad ng lagi kong ginagawa pag tinatamad ako, tumitingin ako sa mga pictures. 

It made me realize how carefree we were back then. At OO. Sobrang namimiss ko lahat. Ngayong alam kong hindi na mauulit lahat. We can never turn back things. Wala akong pinagsisisihan sa lahat ng pinagdaanan ko. Sa lahat ng nangyari. Maybe the only thing I regret the most is not being able to tell Rox how much I really love her. At kung pwede lang balikan lahat ng ‘to, babalikan ko. At babalik ako sa friday na huli kong nakita si Rox. Hihintayin ko sya at manonood nalang kami ng kinse. 

Magdadalawang taon na din, pero ikaw at ikaw parin ang talagang nagpaparealize sakin na, “Hanapee, kelangan mo mag-aral”. Kelangan kong maalala lagi na sabay tayo nangarap. At ngayon, hindi nalang para sayo ang gagawin ko. I have Aya, Zoe and Jia. I miss you Rox. I still do. Alam kong kung nandito ka pa, magkasama tayong nagccram. Haha. I love you Rox. 

Mag-aaral na talaga ako. :D

I miss Rox. I miss Jaggy. I miss She. I miss Leng. I miss Maine. I miss Jorrel. I miss Tata. I miss BRADS. 

How are you doing guys?